Nowy Rok 2012

Życzę Wszystkim Blogowiczom Szczęśliwego
Nowego 2012 Roku.
Aby Ten Nowy Rok Był Lepszy i Szczęśliwszy i 
Żeby wszyscy Na Całym Świecie Żyli Zgodnie Bez Wojen Agresji.
Miejmy nadzieję że Nowy 2012 rok przyniesie nam wszystkim to na co czekamy to o czym marzymy i to czego oczekujemy od losu. 

Mój 13 Grudnia 1981 rok.

13 Grudnia 1981 rok.

Pamiętają wszyscy Polacy, którzy przeżyli dzień będą to pamiętać do końca życia. To był dla większości Polaków dnień pełen niepewności i obaw.

A Mój 13 Grudnia 1981 Rok.

Stan Wojenny. Byłam w domu z dzieckiem 1rok i 3 miesiące. Dziecko spało w łóżeczku ja oglądałam film w TV kino nocne. Nagle film przerwano i niespodziewanie skończył się program w TV. Wyłączyłam telewizor i nagle usłyszałam za oknem dziwne dźwięki. Mieszkałam przy ruchliwej ulicy, dźwięk był jakiś dziwny. Podeszłam do okna, to co zobaczyłam. Za oknem na torach tramwajowych stał czołg a jego lufa była skierowana w stronę mojego bloku. Ponieważ było to 2 piętro w starym budownictwie, zobaczyłam lufę skierowaną pod mój balkon. Na czołgu siedział żołnierz w wieżyczce i patrzył przez lornetkę w nasz blok. Stałam dobrą chwilę sparaliżowana strachem. Dopiero płacz dziecka wyrwał mnie z odrętwienia. Podeszłam do łóżeczka i wzięłam dziecko na ręce. Przytuliłam dziecko. Wiedziałam od dawna strajki w pracy ciągła niepewność co będzie, ale że Stan Wojenny tego się nie spodziewałam. Była niedziela słońce świeciło mróz śnieg na ulicach. A za oknem na ulicy czołgi i żołnierze marzli przy koksownikach cały dzień na mrozie. Całą niedzielę przesiedziałam w domu. Telewizja nie działała poza krótkimi wiadomościami za każdym razem jakiś spiker w mundurze wojskowym, powtarzał komunikat Stan Wojenny ogłoszony dla bezpieczeństwa kraju. W RADIO to samo poważna muzyka i komunikaty takie same jak w TV. Telefony głuche nigdzie się nie można było dodzwonić. Mimo że za oknem po ulicach spacerowali ludzie, tego dnia nie wyszłam z domu. Mnie odeszła ochota na spacer. Bałam się o dziecko niepewne jutro, jak potoczą się losy naszego kraju. Jak będziemy żyć miałam maleńkie dziecko. I ogarniał mnie strach o dziecko, to jak będziemy teraz żyli. Przesiedziałam cały dzień w domu. Trochę sobie popłakałam. Tak minął mnie pierwszy dzień stanu wojennego.

                                   Witam Ponownie
Dziś siedzę u córki i pilnuje wnuczek ,to znaczy obie smacznie pochrapują po obiedzie .
A Ja mam trochę czasu popisać ,więc zajrzałam na mojego bloga i postanowiła popukać w klawiaturę .
Dwie wnuczki śpią najstarsza jeszcze w szkole .Mam nadzieję że córka zrobi zakupy bo ja bym już chciała iści do domu.Moja córka ja ją rozumiem jak ma okazję urwać się z domu sama bez dzieci nawet do sklepu to 
po prostu odpoczywa te małe szkraby są naprawdę osóbkami które potrzebują naprawdę dużo zainteresowania 
to są czpioty które tak rozrabiają że przydały by się oczy naokoło głowy ,a najlepiej czujki żeby widzieć co obydwie robią w tym samym czasie .Obie chodzą więc rozrabiają a utrzymać ich w jednym miejscu w pokoju to raczej rzecz nie wykonalna..Więc rozrabiają. . Ale są naprawdę kochane wystarczy że parę dni nie widzę tych trzech maleństw od razu za nimi tęsknię .